To vise kvinner og ein visegut

Om større og helst mindre hendingar på Lom folkebibliotek.

fredag 21. juli 2017

Hyttelektyre

Sumartid er hyttetid for mange nordmenn. Eg har hytte i nabokommuna til Lom, Vang i Valdres, den nabokommuna som ligg lengst vekk. Lesetradisjonane ligg tjukt i veggane på hytta mi, eg tilhøyrer fjerde generasjon og vi har hatt med bøker i påske og sumarferier sidan 1923. Når sola skin er det støtt nok å gjera med vedlikehald og turar med og utan fiskestong. Men kva er vel betre enn ein regntung dag på ei hytte utan straum og fjernsyn? På regnversdagar er det ikkje mykje anna å ta seg til enn å lesa bøker med godt samvet. Så kva les vi på hytta? Kva slags bøker fraktar vi til fjells og let stå att i hyllane, er det litteratur som vi ikkje gidd ta med heim etter ferien, eller er det personlege favorittar som vi meiner alle andre skulle lesa?

Ranma som gut og som jente
Som liten gut las eg om att og om att alle Donald Duck & Co. frå 60 og 70-tallet kvar gong eg var på hytta. Nevøane mine elskar den japanske humor og kampsport manga-teikneserien Ranma 1/2 av Rumiko Takahashi, Ranma forvandles til ei jente når han får kaldt vatn over seg, og blir gut igjen når hun får varmt vatn over seg. Andre populære teikneseriar eg har satt att på hytta er Asterix, Lucky Luke og Tintin. Den eldste nevøen kosar seg med Terry Pratchetts Skrellingene (The Wee Free Men), fyrste bok i ungdomsserien om den unge heksa Petronella Pine som går føre seg i Pratchetts Skiveverden (Diskworld). Skrellingene, dei små, blå tjuvraddane som vart kasta ut av Alvelandet på grunn av fyll og bråk og fanteri, er Petronellas gode hjelparar.

Frå mine tidlege vaksenår står det att haugar av fantasy frå forfattaren Michael Moorcock, han fann eg gjennom musikken då han har samarbeida med rockegruppene Hawkwind og Blue Oyster Cult, bror min og eit syskjenborn har også vore gjennom desse.

Dei siste åra har eg fordjupa meg i barndommens og vaksenlivets favorittar på hytta. Eg har lese (og satt att) Narnia bøkane av C. S. Lewis, og Kjell Askildsens stutte, men store, samla verk. Narnia trur eg har fått stå i fred, men resten av familien har funne ut kor bra Askildsen er. Tove Janssons Mummitrollbøker lånte eg på biblioteket for nokre sommarar sidan, dei er særs gode også for vaksne og anbefales på det varmaste. Eg vil og anbefale Tove Janssons teikneseriestripar om Mummi frå 1953 og utover, samt hennar fantastiske vaksenbok med det passande namnet for årstida - Sommerboken.

BibliotekAre

fredag 14. juli 2017

Jeg vil lese ekte bøker!

Jeg vil lese ekte bøker!
I serien der vi presenterer bibliotekgjestane våre, har vi i dag kome til Vilde. Vilde er ni år og bur på Lørenskog, men i sommarferien har ho vore ei heil veke aleine hjå bestefar og Marit og syskenbarna i Moagrenda, sjølvaste barndommens Bakkebygrend for mora til Vilde og underteikna. Sjølv om klatretreet vårt er nedsaga og det krattar seg til i skogen og rundt bekken der vi segla borkebåtar og hadde leikarhus, er det fortsatt ei veldig fin grend, og neste sommar vil Vilde vera der hvertfall 14 dagar!

Vilde likar veldig godt å lesa, og når ho blir stor, har ho lyst til å bli bibliotekar fordi bibliotekarar kan lesa på arbeid. Denne bibliotekaren hadde ikkje hjarte til å desillusjonere ho, og eigentleg er ho einig. Bibliotekarar burde hatt meir tid til å lesa på arbeid. Smaksprøver er ein viktig del av jobben for å vita kva vi har i hyllene i formidlande omstende. Vilde held seg også oppdatert på nyhende og er fast lesar av Aftenposten jr. Og når det gjeld å lesa digitalt eller på papir, er Vilde klar: - Jeg vil lese ekte bøker! Så trass i abbonement på den digitale utgåva, må mamma ta med papirutgåva av Aftenposten jr. frå arbeid.

Nå for tida les Vilde Harry Potter. Ho har lese saman med mamma og pappa, men det går litt for treigt med høgtlesinga, så ho har tatt over sjølv. Nå går det mot slutten med Harry, så i går troppa dei opp på biblioteket for å få lesetips og utforske biblioteket i Lom. Bibliotekaren kom med to av sine aller beste tips til Vilde, Tonje Glimmerdal og Ollis. Vilde tok ikkje sjansen på å låne begge når ho er på ferie, så valet fall på Tonje. Bibliotekaren håpar Vilde får ei aldeles fortryllande leseoppleving som styrkar bibliotekardraumen.

I mellomtida bloggar underteikna bibliotekar ut og tek ein trevekers. Ciao!

Rita



fredag 7. juli 2017

Kva har vi gjort for faglitteraturen i dag?


Sommartid er tid for kassering, opprydding og opprensking i biblioteket. I går la underteikna siste hand på verket i fagavdelinga. Det er atter luft i hyllene. Dei profilerte står og skin stille og som eplekarten ventar dei på at nokon skal koma og plukke med seg akkurat dei. Til kaffien i dag tidleg kom BibliotekAre og eg inn på dette temaet. Vi synest det blir utlånt for lite sakprosa. Kvifor er det slik? Og kva kan vi gjera for faglitteraturen?

Bibliotekgjestar flest er nok som bibliotekarane sjølve. Dei er fyrst og fremst ute etter skjønnlitteratur som fritidslesand. Men det finst da ein god del lånarar som tek turen innom fagavdelinga òg. Dei mest populære hyllene er hyllene med hobbybøker. Strikke- og heklebølgja som rir landet har resultert i eit utal bøker som utgjer ein stor del av utlånet av sakprosa. Litteratur om 2. verdskrigen står fortsatt sterkt, og vi har lånarar som les alt som kjem ut om Krigen. Elles er reisebøker populære, bøker om mat og helse og sjølvhjelp.

Men trass dette synest vi at bøkene i fagavdelinga fortener fleire lesarar. Vi reflekterte vidare over dette i ljos av internettet sitt inntog. Vi tenkjer at nettet er ein knallhard konkurrent til faglitteraturen, i større grad enn til skjønnlitteraturen som dei fleste fortsatt føretrekkjer i bokform på papir. I staden for å lesa tjukke biografiar og grundige innføringar i saker, vel nok dei fleste av oss nå heller lette, kortfatta artiklar som poppar opp på telefonen i sofakroken.

Kva kan vi så gjera for faglitteraturen i biblioteka?
Vi kan presentere han i utstillingar og i pent ordna, innbydande hyller, noko vi har gjort eit forsøk på nå etter kasseringa og umvetla.

I haust skal vi ha to arrangement der vi har invitert faglitterære forfattarar til å koma for å prate om bøkene sine. Den 21. september kjem Thor Gotaas som har stått på ynskjelista vår lenge. Han er folklorist, forfattar og ein ynda føredragshaldar og har skrive bøker om bl.a. ski, løping, taterar og andre outsidarar. Den 5. oktober kjem "vår eigen" Hans Morten Synstnes og vil prate om arbeidet med boka "Den innerste sirkel" som var med blant fjorårets beste bøker i Morgenbladet si kåring. Det synest vi er stor stas, og vi gler oss til han kjem heim til Lom for å presentere boka og arbeidet sitt.

Kva gjer så bibliotekarane sjølve for faglitteraturen? Vi måtte innrømme at det ikkje er det fyrste vi grip til. Det er jo så mykje skjønnlitteratur som berre må lesast! Men til ferien har vi begge lånt med oss bøker frå fagavdelinga! Opptil fleire! BibliotekAre skal dyrke si musikkinteresse og har lånt bøkene om sine favoritt-pønkeband Kjøtt, De Press og The Aller Værste! av ingen ringare enn forfattarane Bernt Erik Pedersen, Stig Sæterbakken og Yngve Knausgård.

Underteikna går i ungdommen, attende til utklippsarkivet med heltane Ivan "den grusomme" Lendl og Martina Navratilova og dei ufatteleg spennande ballvekslingane si tid på åttitalet, og har lånt boka om Wimbledon. I tillegg skal ho førebu seg på finske dagar og netter og fortset sin lesestafett i Afrika der ho så langt i sommar har reist frå Angola til Algerie og nå set kursen mot Libya. Her fall ho for den svært så tiltalande framsida på boka Hjemkomsten, så iblant er det viktig å få snudd bøkene og synt fram desse.

Og blant bibliotekarane sine favorittar har ho denne veka stilt ut ein av sine største, den på absolutt alle måtar vakre brevvekslinga mellom Olav H. Hauge og Bodil Cappelen. Denne må vi sjå til å få lånt ut i dag! Dagens bibliotekariske morgonstund ebba ut i temaet brevbøker, det vakre med handskrivne brev og forhold som utvikla seg sakte, men sikkert, at dette sannsynlegvis er ein utdøyande sjanger, både breva og denne typen forhold, i den digitale tid der alt går så fort og er så flyktig og likes og hjarte hjarte hjarte og teflon og anna elendigheit som vi, dei gamle av sinn, svelgde ned med den siste supen kaffi.

Rita

fredag 30. juni 2017

Kva eg snakkar om når eg snakkar om diskgolf

Atter kryr det av ørsmå asiatar som  tyt ut av turistbussane framfor stavkyrkja. Det bålå og tålå på framande tungemål kvar du snur deg på Bergom. Den herlege lukta av kanelsnurr frå Bakeriet lokkar folk som nyrørt bring lokkar kveks. Fager kveldssol smiler over bokheimen ned, BibliotekAre ferierer på harde livet, og to vise kvinner flyg rundt i flagrande flysser. Det er såmår i Lom.

Og med såmår fylgjer såmåravslutningane, ikkje så reint få heller opp gjennom åra, men etter som bibliotekarungane har vakse til, har det roa seg betrakteleg på den fronten. Men det er klart vi må ha vår eiga avslutning! Førre torsdag stunda den heile bøling på at klokka skulle tikke seg til fire slik at vi kunne stengje dørene og tusle over brua for å teste den nye serveringsstaden, Brimibue. Og det stod ikkje på gode smakar. Møyraste kalvebog med byggotto og grilla nykål. Bibliotekarane smatta og fryda seg og og åt opp både rubbel og brød mens dei belågå seg på større utfordringar.

BibliotekAre er nemleg primus motor i diskgolf-miljøet i bygda og er leiar i sjølvaste Flåklypa sendeplatelag som har fått i stand Medalen diskgolfbane. Det er lenge sidan han byrja mase på viskvinnene om at vi måtte bli med og teste det nye anlegget. Anlegget er ikkje heilt nytt lenger, for alltid har det kome noko atti vegen for viskvinnene når anlegget skulle testast. Men denne dagen var det inga bøn. Dei måtte til pers og syne sine kvalifikasjonar innan kast og presisjon.

Den eine av viskvinnene hadde relativt høge tankar om kvalifikasjonane på dette feltet. Lang røynsle som indianar med pil og boge i kamp mot krutlappistolar og ein god porsjon pasjon for å slå ball, kunne koma godt med. Kjerringkast hadde alltid vore under hennar verdigheit, og når sant skal seiast, hadde ho gode utsikter om å gruse den andre viskvinna på dette feltet. Det var difor med stor sjølvtillit og iver ho treiv disken, lette att augo, tok i alt ho makta og såg for seg at han gjekk i fin og lang boge og landa like ved korga.

Da ho opna augo, var det imidlertid eit heilt anna syn som møtte ho. Disken hadde gått rett åt skogen. I stikk motsett retning av tiltenkt, knapt ti meter frå utkastpunktet. Der stod ho innhylla i hånleg viskvinneskratt og BibliotekAre sitt oppmuntrande snikk og snakk. Kva i alle dagar var det som hadde skjedd? I ettertid kan ein skulde på kroppsleg forfall og vilje større enn evne, men vi vel å ikkje tenkje meir på det, for etter nokre fleire håplauskast, gjekk det seg til. Ho slutta å tenkje. Berre treiv disken og slutta å tenkje.


(I ein parentes på banen konkluderte ho som følgjer:
1) For stor sjølvtillit er ikkje bra! Heile livet hadde ho fått tuta øyrene fulle av dette. Du har for dårleg sjølvtillit! Du må tru på deg sjølv, jente! Mens sjølvtilliten sokk enda eit hakk. Heller ikkje sjølvtillit meistra ho. I seinare tid har ho fått sjølvtillit nok til å tru at ein liten knekk i sjølvtilliten kan vera bra, betre enn hybris. Det gjeld å finne den perfekte balansen, så om du strevar med sjølvtilliten, ikkje føl deg liten. Kan hende kan det vera litt bra òg.
2) Ikkje tenk! Berre gjer!)

Det gjekk etterkvart slik nokonlunde med oss alle tre. BibliotekAre med si lange erfaring med diskgolf, var sjølvsagt i ei klasse for seg. Viskvinnene slutta å rekne kast og var smånøgde med at plata flaut fint i lufta eller med å få til eit skikkeleg øksekast frå midt inni ei vierkjørr. Etter økta var vi alle einige om at det hadde vore ei fin og tankevekkjande avslutning, iallfall for nokre av oss.

Rita


fredag 23. juni 2017

Kulturfondsmisjon langs landevegen -og årets mest etterlangta sjølvi

Linn og bokmeter`n vi presenterte sist veke.
Med 15 år i teneste for bøker og bibliotek, har eg med stigande interesse fulgt utviklinga innan kulturfondsordninga. Som ufaglært bibliotekar undra eg meg rett som det var over bøkene eg opna i gåveaskane vi fekk tilsendt frå Kulturrådet. Mykje tykte eg var pussig, andre ting heilt uforståeleg, medan andre igjen verka for å vera gjenomsnittleg ordinære utgjevingar. Kva var eigentleg denne ordninga, og kva var mi oppgåve i dette? 

På Kulturrådet sine sider står det å lese om ordninga, som vart oppretta på 60-talet:

"Et av Kulturrådets viktigste mål er å legge til rette for bredde i all kunst og kultur, og bidra til at det som skapes når ut til publikum over hele landet. Litteratur på norsk må gis rammevilkår som sørger for at en grunnleggende ytringsfrihet blir sikret og at en sammensatt norsk litteratur av høy kvalitet fortsatt blir skrevet og når ut til publikum over hele landet"

"Målet med fondets støtteordninger til litteratur er å sikre et bredest mulig tilbud av nye bøker og nye norske tegneserier"


Etter kvart som eg vart varmare i underskjorta og trygg på mine kunnskapar og haldningar til bibliotek og kultur, voks det fram eit brennande kall i høve ordninga, som i år totalt spanderer heile 121, 6 millionar kroner på innkjøpsordninga for litteratur for barn og vaksne. Eg såg eg det som mi oppgåve å fungere som eit bindeledd mellom bøkene og folket, og kjende på ei plikt til å halde meg oppdatert på bøkene som jamnleg vart tildelt oss som bibliotek. Eg må vedgå at eg kunne streve litt med haldningar til dei heilt smale utgjevingane, men såg snart rikdomen i mangfaldet denne ordninga gav. For brorparten av desse bøkene såg eg at livet vart einsamt og lite kjent ved at vi berre registrerte dei, sette dei i hylla og venta på at dei skulle bli utlånt. Ein framand rygg i ei bokhylle er omtrent like attraktivt som ein anonym sokk i haugen av nyvaska klede -det fristar meire med dei fine, fargerike, eller kanskje dei gode velbrukte som har vore med ei stund. Som bibliotek laut vi prate om desse bøkene, ta dei fram i dagen, stille dei ut og gje dei ein sjanse i mylderet av alle bestseljarane.

Blidaste sjåføren med vakraste utsikta.
Dei tre-fire siste åra har vi i Lom tatt dette steget enno litt lengre, og reist ut og formidla bøker frå denne ordninga til andre enn berre våre eigne lånarar. Dei to siste åra har eg vore så priviligert at forfattar Linn T. Sunne har teke meg med på laget sitt, og vi har no turnert breitt og vidt i teneste for kulturfondsbøkene. Denne vinteren har vi formidla bøker på bortimot alle folkebiblioteka i Oppland, samt for bibliotekarar i heimefylket, Møre og Romsdal og Sogn og Fjordane. Dei to sistnemnde fekk førre veka presentert rundt 40 bøker, eit utval basert på eit tilfeldig og ganske subjektivt utval bøker vi sjølve har hatt stor glede av å lese. Dei fleste av desse er bøker som hos mange bibliotek truleg ville stått bortimot urøyvde i hyllene før kasseringsskrømtet hadde kome og teke dei. Og ikkje uventa var det veldig få bibliotekarar som hadde lese bøkene vi hadde med i veska. Dermed er vår misjon i mine augo viktig og riktig.

Litterære misjonærar i bløming -eller..?
Alle desse formidlingsoppdraga har vi i år gjennomført som privatpersonar utanom arbeid, då det ikkje ligg i jobben vår å reise rundt med formidling på dette viset. Full jobb med nesten 30 formidlingsoppdrag utanom har synt seg å bli litt i meste laget for ein som bur grisgendt til, og eg ønskjer at biblioteknoreg ser på dette som ei viktig prioritering i alt virvaret med arrangement og debattar vi også må stå i til dagleg. Eg ønskjer at litteraturen skal stå i høgsetet, og at ordninga Kulturrådet representerer må takast på alvor. Sjølv om eg altså ikkje er faglært bibliotekar.

Når vi først har valt å ta landevegen fatt med bøker i taska, er vi utruleg privilgerte som har sjølvaste Noreg å reise rundt i! Vi takkar for alle oppdrag, eg takkar mentor Linn for all støtte, lærdom og tullprat, Oppland fylkesbibliotek for økonomisk støtte til formidling i folkebiblioteka, og alle menneska vi har møtt som tolmodig har høyrt på oss, og som no gjev dei skjulte perlene ein sjanse i ein digital kvardag. På tampen her kan de nyte litt av det eit par litterære misjonærar kan oppleve på ein liten turné til eit sommarleg Vestland -inkludert ein sårt etterlengta sjølvi, som vi endeleg fekk tatt. God ferie til alle elevar som i dag har tømt skulesekken for denne gong!

Vassfall i sommargrøne Jølster

Parken ved Vestnes Friviljugsentral

Vestnes brygge

Åndalsnes

Norsk tindesenter, Åndalsnes.

Til og med Linn blir lita attmed fjella i Raumadalen...

Endeleg fekk vi til sjølvien! ...men då hadde Linn gått lei...
Bloggar som sjeldan tek sjølvi: Merete





fredag 16. juni 2017

Lucky Luke

Luke Storey. Read his story!
Onsdag kveld kom ein ung mann og banka på bibliotekdøra. Free wifi? Open till seven? Perfect, smilte han og tusla ut etter oppakninga si. På slaget seven takka han for seg og gjekk han pent og pynteleg ut. Men da bibliotekaren rusla heim langt om lenge etter stengetid, sat den blide karen framleis utanfor biblioteket med ein mildt sagt solid sykkel og ein ikkje ubetydelege bike packing. Are the library open tomorrow? Of course! Perfect! See you!

I dag kom han att og blir med det den fyrste av bibliotekgjestane denne sommaren som får historien sin på bloggen vår. So here we go.

Luke Storey er 25 år gammal. Han kjem frå byen Ocean Grove i Australia og har vore ute på landevegen med sykkelen sin i nesten to år. Før dette studerte han økonomi, hadde sikker og godt betalt jobb i oljebransjen og levde eit komfortabelt liv i Brisbane. Men etter kvart kjendest livet litt for komfy. Oftare og oftare fekk han kjensla av at livet slik han ville leva det, ikkje hadde begynt. Etterkvart tok han denne påtrengande kjensla på alvor. Han sparte pengar, sa opp jobben, took what he could carry, left the rest og hoppa på fyrste og beste fly til Mexico. Etter nokre månader med tacos og guacamole over there, fann han seg sjølv på sykkelsetet klar til å "bikepacke" verda med "No time frame. No destination" som det styrande prinsipp.

Han ville leva i det vakraste verda kunne by på. Han har sykla Himalaya, sykla seks månader i Alpane, vore polarrev-guide på Island og denne sommaren står Skandinavia for tur. For to veker sidan kom han til Oslo, sette kursen mot Valdres og Fagernes, tråkka seg vidare over Valdresflya med 123 kilos ekvipasjen og kom til Lom for eit par tre dagar sidan.

Luke lever på lågbudsjett, nærare bestemt 30 til 40 kroner om dagen, og set difor stor pris på biblioteka, spesielt dei som held ope om sommaren. På biblioteka brukar han nettilgangen til å oppdatere si digitale side. Heimeside, youtube og Instagram er viktige delar av livet hans der han held kontakt med og deler opplevingane sine med omverda.

Han ser på dette bikepackertilveret meir som ein livsstil enn som ein tur og innrømmer at han har blitt avhengig av det frie livet og gruar seg til å reise attende og leva eit A4-liv på ein plass. Han har hatt gode erfaringar med å stramme livreima og kallar det a good life lesson. Han lever på ekstremt lite, men får meir ut av livet enn nokon gong. Noko å tenkje på for nokon og ein kvar av oss. Vi ynskjer den hyggelege fyren lykke til vidare langs livets landeveg og håpar han kjem til rett så mange opne bibliotekdører i sommar. Lucky Luke.

Rita

fredag 9. juni 2017

Littrarturfestival

Det er veldig lenge sidan bestemorbibliotekaren og eg har vore på tur saman. Dette kom over oss da vi hadde fått plassert oss i togseta, to bibliotekarar tett i tett, hadde fått skjenka oss kaffi frå Rusken-termosen og sett kursen mot Lillehammer og den store litteraturfestivalen. Og for nokre turar vi har hatt! Tankane flaug til Toscana og togturar før dette, og vi kjende oss igjen litt som Rui-systrene der vi tok den siste slurken kaffi frå dei ørsmå koppane før det var fram med bøkene. For bibliotekarar reiser jo aldri på tur utan bøker, må vita. Også dette gjekk som det brukar. Bestemorbibliotekaren såg på medpassasjeren med ei av sine mest inderleg medfølande miner og prøvde fortvila å formidle alvoret i boka si, mens bibliotekaren i setet ved sida av prøvde å halde humringa i sjakk over sprukne kondomar og andre uhell.

To bibliotekarar på tur
Det høyrer med til historien at den eine av bibliotekarane var på tur til hovudstaden for å få avlagt ein eksamen. Dette var ein eksamen ho  i utgangspuktet ikkje hadde meir enn tida og vegen på, men som den evige prokrast, eh, optimisten ho er, tenkte ho at ho nok skulle greie å ro det land. Ein hadde da vore ute ein eksamensdag før. Difor unte ho seg ein festivaldag midt i beste eksamenstida.

Littrarturfestival
Med sekk og trillekoffert og gråt og latter i halsen, entra difor bibliotekarane Lillehammer stasjon. Dei hadde lagt opp til eit ambisiøst løp der målet var å ta inn mest mogleg på minst mogleg tid. Bestemorbibliotekaren tok spranget allereie på stasjonen. Halsa til næraste arrangement med augene i hårgarden og ropte til ho som stod att med med trillekoffert og sekk, men utan kontantar til bagasjeboks: Islandsk ungdomsbokforfattar! Nordisk Råds! Du kjøm vel ette!

Gode råd var som vanleg dyre, men etter ein del om og men, hoste og sveitte og gnissande tenner, fekk ho skaffa til veges seksti skilling til boksen og festivalen kunne byrje.
Mysteriet med den forsvunne bibliotekar
For å gjera ein lang historie kort, gjekk det slag i slag med islandske ungdomsbøker, barnebokkritikk, An Magritt som vart borte i alt mylderet, Knausgård, Sjón, berre så vidt Rem, Tønes og Hovland kunne halde. Ja, bestemorbibliotekaren datt sjølvsagt av lasset lenge før dette. Klokka hadde blitt seint, og det var absolutt dags å koma seg til byen midt i heimeeksamenstida. Det som er litt dumt når mobiltelefonar ladar ut, er at ein ikkje får sjekka togtidene. (Dei som er så strukturerte at dei sjekkar slikt i god tid, kan berre gå og le... slutte og lesa her). Og det er slutt på den tida da det alltid går eit tog. Ikkje eit forbaska lite tog frå Lillehammer til Oslo er å oppdrive etter ni, faktisk. Og viss du har prøvd å skaffe deg overnatting på Lillehammer under litteraturfestivalen, veit du at det er lettare for kamelen gjennom nålauget. Vi skal ikkje røpe resten av historien, men tek ei trepunkts oppsummering:
1) absolutt ingen såg eller høyrde meir til den studerande bibliotekar den natta
2) eksamen vart levert og det med god margin! Heile 30 min. før fristen
3) skal du leva eit vilt ustrukturert og desorientert liv, må du vera desto meir løysingsorientert.
Ciao.

Rita